Marcin Luter w cytatach

Johannes Pfefferkorn (1469-1521) 1. Prolegomena W dobie renesansu, który rozpoczął się we Włoszech, niektórzy wykształceni humaniści chrześcijańscy próbowali promować wzajemną tolerancję między Żydami, chrześcijanami i muzułmanami, podkreślając podobieństwa między trzema religiami, na przykład Mikołaj z Kuzy (De tempo fidei , 1453). Chcieli pomóc w dużej mierze nieudanej misji żydowskiej osiągnąć przełom. Teolog z wykształceniem humanistycznym Johannes Reuchlin, wuj Filipa Melanchtona, nauczył się języka hebrajskiego, aby studiować żydowską kabałę. Przyjął pogląd włoskiego humanisty Giovanniego Pico della Mirandola, że ​​spekulatywno-mistyczna interpretacja imienia Bożego jest dla chrześcijan sposobem na utwierdzenie się w swojej wierze (De arte cabalistica, około 1507). Dominikanie z Kolonii pod wodzą inkwizytora Jakoba van Hoogstratena zwalczali humanistyczne próby wykorzystania pism żydowskich do interpretacji Starego Testamentu jako herezję. Pomógł im żydowski konwertyta Joha...

W. G. Perow, Kazanie na wsi, XIX wiek Postylla jest zbiorem kazań o tekstach biblijnych wyznaczonych na dany dzień roku liturgicznego. Polski termin kazanie pochodzi od czasownika kazać , czyli mówić, przemawiać . Często kojarzy się z wykładem koncentrującym się na pouczaniu słuchaczy. Konstrukcja tej formy wypowiedzi nie odbiega od retorycznego wzoru mowy, a każda epoka ukształtowała własne rodzaje kazań. Ich cechą szczególną jest funkcja edukacyjna (parenetyczna) . Kazanie jest kierowaną do odbiorców przemową, najczęściej o charakterze religijnym. Ma na celu przekonanie do pewnych racji. Jako gatunek literacki ten typ wypowiedzi wywodzi się z mów kapłanów do wiernych wygłaszanych podczas obrzędów liturgicznych (element rytuału religijnego). Forma kazania to istotny element nauczania w Kościołach chrześcijańskich ‒ kapłan wykłada podstawy wiary, komentuje fragmenty Pisma Świętego bądź przekazuje pouczenia moralne. Kazanie ma zatem cel dydaktyczno‐moralizatorski i należy do literatur...

Księga Zgody z 1580 roku Księga Zgody (Konkordienbuch, Liber Concordiae) została opracowany w kontekście sporów teologicznych, które miały miejsce po Reformacji, a szczególnie po powstaniu Formuły Konkordii w 1577 roku. W odpowiedzi na zróżnicowane interpretacje i praktyki wśród luteran, teologowie z różnych regionów, w tym z Saksonii, postanowili stworzyć dokument, który jasno określiłby ortodoksyjne stanowisko luteranizmu. Pomysł stworzenia Księgi Zgody zrodził się z potrzeby ujednolicenia doktrynalnych zasad w obliczu narastających sporów. Autorzy, w tym teologowie tacy jak Martin Chemnitz i Jacob Andreae, dążyli do tego, aby dokument ten był nie tylko zbiorem doktryn, ale także narzędziem do edukacji i umacniania wspólnoty luteran. Księga Zgody stała się więc swoistym manifestem teologicznym, który miał na celu ochronę czystości nauki luteranizmu. 1. Historia powstania Po śmierci ks. doktora Marcina Lutra wybuchły różne spory teologiczne (spór adiaforystyczny, spór synergistyc...

Jan Fryderyk I (1503-1554), portret autorstwa  Łukasza Cranacha Starszego z 1531 roku Jan Fryderyk (Johann Friedrich) I był najstarszym synem elektora saskiego Jana Sta łego (1468–1532) z jego pierwszego małżeństwa z Zofią (1481–1503), córką księcia Meklemburgii Magnusa II. Jan Fryderyk poślubił Sybillę von Jülich-Kleve-Berg (1512–1554), córkę księcia Jana III, 9 lutego 1527 roku w Torgawie. Jan Fryderyk promował Reformację, podobnie jak jego wuj i ojciec przed nim. Skonsolidował Kościół Krajowy i wypromował Uniwersytet w Wittenberdze. Od 1539 roku ustanawiał nowe konsystorze, które regulowały zarządzanie majątkiem kościelnym. Jego nauczycielem był Georg Spalatin, którego obdarzał wielkim szacunkiem przez całe życie. Na zamku w Torgawie zbudował kaplicę i zaprosił Lutra do odprawienia inauguracyjnego nabożeństwa w 1544 roku. W okresie separacji monet saskich wspólne monety uzgodnione między Ernestynami i Albertynami po podziale lipskim w 1485 roku zostały tymczasowo zawieszone od 1...

Pomnik Hansa Egede w Nuuk, stolicy Grenlandii Około 1000 roku Leif Eriksson, syn słynnego wikinga Erika Czerwonego, po nawróceniu na chrześcijaństwo w Norwegii, powrócił do Grenlandii, gdzie wprowadzał nowe nauki. Choć nie ma jednoznacznych dowodów na to, że Leif bezpośrednio chrystianizował Grenlandczyków, jego wpływ na kulturę i religię był znaczący. Leif Eriksson jest często uważany za pierwszego misjonarza, który przyczynił się do szerzenia chrześcijaństwa wśród wikingów na Grenlandii. W XII wieku, Grenlandia stała się częścią Kościoła papieskiego, co doprowadziło do założenia pierwszego biskupstwa w 1126 roku w Gardar. Biskupstwo to miało na celu zorganizowanie życia religijnego na wyspie oraz wprowadzenie nauk chrześcijańskich wśród jej mieszkańców. Gardar stał się centrum religijnym, zbudowano tam również katedrę, która była symbolem chrześcijaństwa na Grenlandii. Ostatni biskup rezydujący na miejscu zmarł około 1378 roku. Od tego czasu nie było już stałej obecności duc...

Cranach-Hof w Wittenberdze W 1505 roku elektor Fryderyk III Mądry wezwał na swój dwór w Wittenberdze malarza Łukasza z frankońskiego „Cranach”, dzisiejszego Kronach. Malarz Łukasz początkowo mieszkał w pokoju malarza na zamku. Pod koniec 1511 roku nabył majątek przy Markt 4, a wkrótce potem sąsiednią posesję. Cranach ożenił się, założył rodzinę – prawdopodobnie tu urodziło się czworo z pięciorga jego dzieci – i zbudował odnoszący sukcesy warsztat. Apteka z portretami Caspara Pfreundta i Anny Cranach, c órki  Łukasza Cranacha Stareszego   Około 1517/1518 roku sprzedał majątek na rynku i grunt przy Schlossstrasse 1. Zięć Cranacha, farmaceuta Caspar Pfreundt, przejął później teren przy Markt 4, gdzie prowadził aptekę. Tu mieszkała Katarzyna von Bora po ucieczce z klasztoru w Nimbschen do czasu zamążpójścia za Marcina Lutra. Około 1771 roku część domu przebudowano w stylu późnobarokowym. 10 lipca 2011 ods łoni ęto pomnik  Łukasza Cranacha Starszego na podw órzu jego domostwa ...