Marcin Luter w cytatach

Andreas Osiander (1496-1552) Spór osiandryjski miał miejsce w okresie reformacji kościelnej w Niemczech. Została nazwana na cześć Andreasa Osiandra, który wywołał spór w latach 1550/51, kiedy w swojej teorii usprawiedliwienia domagał się „istotnej sprawiedliwości” nowego człowieka. Powinno to oznaczać, że usprawiedliwienie człowieka przed Bogiem polega na tym, że Chrystus, jako odwieczne Słowo Boże, jest rzeczywiście obecny w człowieku i że w ten sposób człowiek staje się sprawiedliwy dzięki sprawiedliwości Chrystusa. Reformator norymberski Andreas Osiander został mianowany w 1549 roku przez księcia pruskiego Albrechta Hohenzollerna na profesora teologii na nowo założonym w 1544 roku uniwersytecie w Królewcu. Książę skłaniał się ku jego podejściu doktrynalnemu. Spór o nauczanie Osiandra nie zakończył się jednak po jego śmierci w 1552 roku, lecz dotyczył teologów, książąt i wiernych aż do około 1566 roku. Większość luterańska pod przywództwem Filipa Melanchtona oskarżyła Andreasa Osiand...

Pedro Subercaseaux, Msza święta w Chile Wejście (introit) - W starych bazylikach rzymskich zakrystie budowano obok głównego wejścia, dlatego celebrans z asystą udawał się procesjonalnie do ołtarza. Procesji tej towarzyszył śpiew psalmu, dlatego w dzisiejszych nabożeństwach ewangelickich jest on nazywany introitem (fioletowa część Śpiewnika Ewangelickiego). Wprowadzenie śpiewu na wejście tradycja przypisuje papieżowi Celestynowi I († 432). W odnowionej liturgii na czele procesji idą ministranci z kadzielnicą, krzyżem i zapalonymi świecami, za nimi idą pozostali ministranci (akolici), lektor z Księgą Ewangelii i na końcu celebrans (Ogólne wprowadzenie do mszału rzymskiego OWMR 82). Tak ukształtowana procesja ma swoją symbolikę: krzyż jest znakiem przychodzącego Chrystusa, księga Ewangelii zawiera Jego słowo, kapłan jest Jego "ręką", płonące świece mówią o Nim jako Światłości, a kadzielnica zachęca do wielbienia Go. "Śpiew na wejście wykonuje chór, lub kantor na przemian...

Marcin Luter i jego rodzina na XIX-wiecznej grafice Szokujące, zaskakujące, a może jedno i drugie? Nie należy nie doceniać talentu filologicznego i wyobraźni językowej Marcina Lutra. Sformułowanych przez niego 4987 idiomów wywarło znaczący wpływ na rozwój języka niemieckiego. Poprzez liczne traktaty, kazania, pisma polemiczne itp. reformator wyraża swój sposób myślenia: jako teolog i jako osoba. Z korespondencji Lutra wynika, że ​​był on zorientowany na ludzi i sytuację. Jako autor listów pragnie jak najdokładniej sformułować każdy konkretny list. Jeden brzmi:  „Filiolam aliam habeo in utero." (WA BR 4, 1310,9-10) czyli: „Mam inną córeczkę w macicy.”   Ten cytat nie można rozumieć dosłownie. Celowo użyta metafora budzi ogólne zainteresowanie zdaniem i jest interpretowana z różnych perspektyw poniżej. 1. Wprowadzenie Marcin Luter napisał list do Eberharda Brisgera z Altenburga 28 lub 29 sierpnia 1528 roku. Adresatem był teolog i powiernik Reformatora Kościoła. Urodzony oko...

W Muzeum Wojny Chłopskiej w Böblingen 1. Zdefiniowanie zjawiska Wydarzenia 1525 roku były nazywane już przez współczesnych „wojną chłopską” (niem. Bauernkrieg). Jednak wśród samych powstańców tego określenia używano niezwykle rzadko. W 1795 roku historyk Georg Friedrich Sartorius rozpoczął cykl monografii zatytułowanych „Próba historii niemieckiej wojny chłopskiej”. Wraz z dziełem „Historia Wielkiej Wojny Chłopskiej”, napisanym przez Wilhelma Zimmermanna i opublikowanym w latach 1841–1843, wydarzenia z lat 1524–1526 stały się w końcu sprawą niemiecką, w której głównymi aktorami byli chłopi. Wydarzenia w krajach alpejskich, Szwajcarii i Austrii, są tam omawiane jedynie mimochodem. Wszyscy inni historycy również poszli za tym wzorem, tak że termin „(niemiecka) wojna chłopska” (niem. (Deutscher) Bauernkrieg) stawał się coraz bardziej ugruntowany. Jednak ożywienie społeczne nie ograniczało się do chłopów. Peter Blickle starał się oddać sprawiedliwość udowodnionemu już zaangażow...

Protestancki  Związek Torgawski (fioletowo) i katolicki  Związek Dessawski (na  ż ó łto )  Związek Torgawski (nazywany również sojuszem gocko-torgawskim lub sojuszem torgawskim) był reakcją protestanckich książąt na Związek Dessawski – zrzeszenie katolickich władców północnych Niemiec w czasach Reformacji. Pierwotna umowa o utworzeniu Związku Torgawskiego została podpisana 27 lutego 1526 roku (według innych źródeł 5 marca 1526) w Gotha między Hesją a Elektoratem Saksonii. To porozumienie stało się podstawą dla kilku kolejnych przystąpień do sojuszu w Torgawie, gdzie rezydowała ernestyńska linia Wettynów. Związek Torgawski był pierwszym w historii formalnym protestanckim sojuszem politycznym. Po ujawnieniu informacji o utworzeniu katolickiego związku interesów, w Gotha spotkali się elektor Jan Stały oraz landgraf Filip Wielkoduszny z Hesji. Zobowiązali się wzajemnie udzielać sobie pomocy w przypadku trudności związanych z wprowadzeniem nowego porządku kościelnego...

Predella o łtarza z XVI wieku w Tinglev, Dania Po łudniowa Pierwsze pełne wydanie trzech niemieckojęzycznych postylli ks. doktora Marcina Lutra (tj. Postylli Adwentowej i Postylli Wartburskiej z 1521 oraz Postylli Wielkopostnej z 1524 roku) nosi nazwę Postylli Zimowej. Pojawiła się w 1525 roku w rewizji kazań Reformatora dokonanej przez Johanna Rhau-Grunenberga w Wittenberdze. Liczne były także jej przedruki i druki nielegalne. W 1528 roku Luter przekazał wygładzone językowo wydanie postylli drukarzowi Hansowi Lufftowi, który około 1540 roku wznowił druk, dostosowując fragmenty Biblii do najnowszej wersji i Biblii niemieckiej, przy współpracy Caspara Crucigera. Szybkie rozprzestrzenianie się i przyjęcie niemiecki postylli było początkowo spowodowane zaleceniem Lutra zawartym w „Mszy niemieckiej” (1526). Aby zapobiec arbitralnej interpretacji tekstu kazania przez niewykształconych i nieprzeszkolonych kaznodziejów, „marzycieli” i sekciarzy, zalecał on przeczytanie wiernym odpowiedniego...