Marcin Luter w cytatach

Na portrecie z muzeum w Douai widnieje napis „Femme de Jan Caluein” (Kobieta Jana Kalwina). Nie ma pewności, czy jest to rzeczywiście portret Idelette. Ponieważ obraz uległ zniszczeniu w 1940 roku, nie można dalej badać tej kwestii. Idelette de Bure była córką kupca z Liège Lamberta de Bure i jego żony Isabelle z domu Jamaer. Rodzina flamandzka już w 1520 roku opowiedziała się za Odnową Kościoła w myśl nauk Marcina Lutra, lecz ponownie była zmuszona wyrzec się ich. Idelette poślubiła anabaptystę Jeana Stordeura (ok. 1510–1540) w Sainte-Veronique w 1525 roku. Miała z nim córkę Judith i syna Charlesa. Rodzina została wygnana z Liège w 1533 roku, podobnie jak brat Idelette, Lambert de Bure. Uchodźcy przybyli najpierw do Bazylei, a następnie do Genewy, ale zostali tam wypędzeni wiosną 1538 roku ze względu na swoje przekonania do anabaptyzmu. W tym samym czasie Genewę musiał opuścić Jan Kalwin, skąd udał się do Strasburga. W Strasburgu Stordeurowie przybyli do francuskiej wspólnoty uchodźcó...

Luter w kr ęgu swojej rodziny, grafika Petera Carla Geisslera z ok. 1825 roku W wielu rodzinach narodziny dziecka wiążą się ze szczególnymi datami. Pierwszy syn małżeństwa Lutrów przyszedł na świat tuż przed pierwszą rocznicą ich ślubu, a drugi syn - dzień przed 48. urodzinami ojca. Urodzony 9 listopada 1531 (WATR 1,95,27f.; WA BR 5,1886,15f.) Marcin otrzymał jego imię. Rolę chrzestnych przejęli towarzysze stołu Lutra Borziwog von Dohna i szambelan elektora Johann von Rietesel. Hrabia von Dohna pochodził z czeskiej gałęzi rodziny. Od 1530 roku jego ojciec otwarcie deklarował swoje poparcie dla Jednoty Braci Czeskich, która w 1531 roku nawiązała stosunki z Marcinem Lutrem. Wysłanie młodego hrabiego, który zasiadł przy stole Reformatora razem ze swoim nauczycielem Hyneckiem Perknowskym, było aktem politycznym. Dohna był jednym ze studentów Veita Dietricha. Wychowawca poinformował ojca swojego podopiecznego o swojej roli ojca chrzestnego małego syna Lutra. W 1534 roku Hofmeister opuśc...

Płaskorzeźba Judensau na murach  kościoła miejskiego w Wittenberdze Płaskorzeźba przedstawia realistyczny model maciory i cztery postacie, które można rozpoznać po ubraniach i butach przypominających szatę jako mężczyzn, a jako Żydów po spiczastych stożkowych kapeluszach. Dwie postacie klękają pod lochą, plecami do widza i wydają się ssać jej sutki. Trzecia postać na prawej przedniej nodze maciory patrzy w stronę widza i jedną ręką trzyma prosię za ucho, najwyraźniej po to, aby trzymać je z dala od maciory. Czwarta, większa postać kuca na tyłku maciory, lewą ręką unosi ogon, prawą ręką trzyma prawą tylną nogę i z odchyloną głową patrzy w jej odbyt. Locha stoi z głową zwróconą w prawą stronę. Rogi kapeluszy postaci są płaskie i okrągłe, trzonki centralne i stożkowe. Postacie w katedrze w Naumburgu i na gargulcu w Bad Wimpfen również noszą takie spiczaste stożkowe kapelusze. Kapelusz żydowski został uchwalony przez Sobór Laterański IV w 1215 roku w celu identyfikacji Żydów jako osób ...

Hans Baldung Grien,  Msza świętego Grzegorza, 1511 Dary ofiarne są tak zwaną materią Mszy świętej wg Kościoła Rzymskokatolickiego. Są nimi chleb pszenny i wino z małą domieszką wody, zgodnie ze starochrześcijań­skim zwyczajem, wziętym z życia codziennego. Na Zachodzie od VIII wieku zaczęto konsekrować wyłącznie chleb niekwaszony, naśladując Ostatnią Wieczerzę. U Greków zachował się zwyczaj konsekrowania chleba kwaszonego. W dawnych czasach chleb miał formę spłaszczoną i okrągłą. Taki chleb łatwo można było łamać przed Komunii świętą. W IX zapoczątkowane były, a od XII wieku znane już w całym Koś­ciele komunikanty bardzo małych rozmiarów. Na hostiach pojawił się wytłoczony wizerunek Chrystusa, a później coraz inne postacie i sym­bole. W średniowieczu wypiekanie chlebów ofiarnych odbywało się bar­dzo uroczyście. Podczas wypiekania hostii i komunikantów, kapłani oraz diakoni, zwłaszcza w klasztorach, ubrani w humerały i alby, śpiewali psalmy. Chleb i wino, jako powszechne artykuły spo...